I'll never forget you.: listopada 2014

sobota, 29 listopada 2014

Rozdział 6

Po tych słowach Erykę dosłownie zamurowało. Wiedziałam, że to dla niej straszne, ponieważ każda kobieta w przyszłości chciałaby mieć kochającego męża i gromadkę dzieci. U niej niestety to drugie nie będzie możliwe. Dlaczego? Przez pewnego jebanego dupka, który nie zważa na ludzkie życie. Zborowska była bardzo przybita, więc postanowiłam zabrać ją z tego oschłego i zimnego miejsca. Eryka poszła jeszcze do toalety, więc ja w tym czasie zadzwoniłaam po taxówkę i poszłam do gabinetu lekarskiego.
V:Przepraszam, że przerwę. Widzieliśmy się 5 minut temu na sali i czy nie da się już nic zrobić? To jest już w 100% pewne?
L:No cuż, przykro mi. Ja już tu nic nie poradzę. Pani przyjaciółka może jeszcze zaadoptować dzieci, lub pojechać do Holandii na operację, niestety jest ona bardzo kosztowna.
V:Ile?
L:100tys. euro.
Moje ciało zadrżało. Suma była całkiem spora, a z naszej pensji raczej tyle by nie uzbierała.
V:Dziękuję. Do widzenia.
L:Do widzenia
Wyszłam na korytarz, na drugim końcu stała już Eryka. Szukała mnie wzrokiem po wielikim holu.
V:Tu jestem
E: O nareszcie, gdzieś ty była?
V:Yyy a tak się przejść
E:Po szpitalu?
V:Ym no tak
E:Yyyy ok, nie wnikam - uśmiechnęłyśmy się do siebie i ruszyłeśmy korytarzem. Mieliśmy do pokonania kręte korytarze i 3 piętra. Szliśmy w stronę windy. Lecz gdy przechodziliśmy obok jednej sali, zauważyłam na łóżku całą zabandażowaną osobę. Z niewiadomej przyczyny intuicja mówiła mi, że znam tą osobę. Zatrzymałam się przy sali i patrzyłam na tego człowieka.
E:Vanessa, halo jesteś?
V: Co? A tak tak.- powiedziała nie odrywając oczu od tej osoby
E: Wszystko ok? Kto to jest?
V:Właśnie nie wiem. - przechyliłam lekko głowe w lewą stronę by bardziej przyjżeć się leżącemu.
Podążyłam w stronę jego łóżka.
E:Vanessa wracaj! Nie można tu wchodzić.
Nie posłuchałam jej jednak, moja ciekawość przewyższyła wszystko.
Podeszłam do łóżka. Patrzyłam na zmasakrowanego osobnika. Był cały w bandarzach.
L: W czym mogę pomóc, pani jest kimś z rodziny?
V: Niee, znaczy co mu się stało?
L:Miał wypadek na motocyklu, cód wogóle, że przeżył jest w bardzo ciężkim stanie. Powtórzę jednak moje pytanie, jest pani kimś z rodziny? - chwyciłam za tabliczkę wiszącą obok łóżka i przeczytałam imię i nazwisko poszkodowanego. Moje serce zaczęło dudnić. Z wielkim trudem mogłam oddychać. Złapałam się za klatkę piersiową nie mogąc uwierzyć. Łzy same zaczęły lać się strumieniami po moich policzkach. Gdy lekarz to zobaczył wyszedł. Zostałam tu sama. No właśnie z nim. Na tabliczce widniał napis " Liam Payne".
Z wielkiej rozpaczy uklęknełam przed jego łóżkiem. I chodź nie byliśmy już razem, to nadal było mi go żal. Może jeszcze coś do niego czułam. Nie, to nie mogła być prawda. Myśli napływały w szybkim tępie do mojej głowy. Co by się stało gdyby on teraz leżał na ulicy martwy? Czemu on? Dlaczego zawsze wszystko spada na mnie na raz? W tym samym momęcie przypomniało mi się, że mój tata leży w tym samym szpitalu. No kurwa jak mogłam zapomnieć o własnym ojcu. Spojżałam w lewą stronę, za szybą stała Eryka. Ze łzami w oczach i rozpaczą wymalowaną na twarzy, chwyciłam z torebki chusteczki higieniczne i przetarłam nimi zapłakaną twarz. W tym samym momęcie do sali weszła ta sama blond suka. Gdy tylko ją zobaczyłam wstałam.
B: A ty co tu znowu robisz? Chyba zerwałaś z Liam'em? Nie dał ci zbyt dużego dowodu, że cię nie kocha? Jest teraz ze mną więc to zrozum. Co chcesz wrócić bo nie masz za co żyć bez niego? Ma ścigacz, jest niezły w łóżku i najważniejsze bogaty.
V: Pff jesteś z nim tylko dla kasy?
B: No a co ty niby sobie myślałaś?
V:Jesteś zwykłą suką.
B:Uważaj na słowa dziewczynko.
V:Bo co? Strzelisz mnie z tego tipsa?
B:Och jakaś ty zabawna. A teraz wyłaź bo on nie należy już do ciebie.
V: Bardzo chętnie to uczynie. Żegnaj.
B: Pa księżniczko - po tych słowach zabuzowała mi tylko krew w żyłach. Odwróciłam się do niej i uderzyłam pięścią w twarz, z której po chwili zaczęła lecieć krew.
V:A to za tą księżniczkę!!!
B:O ty suko! Pożałujesz tego!
V:Żegnaj dziwko! - po tych słowach opuściłam salę i postanowiłam, że pójdę jeszcze odwiedzić mojego ojca.
V: Eryka jedź do domu, ja mam tu jeszcze do odwiedzenia jedną osobę.
E:Nie, no nie zostawie cię tu samej w takim stanie, idę z tobą.
V:To może być nieprzyjemne spotkanie.
E: Yyy a to uważałaś za przyjemne?
V:No fakt, tylko, że tam nie wiedziałam kto leży, bo gdybym wiedziała nie wchodziłabym, a tu gdzie właśnie podążamy to przynajmniej wiem do kogo.
E: Mogę cię o coś spytać?
V: Wal śmiało.
E: Kto to był?
V: Ale kto? Ta blond dziwnka, czy może poszkodowany?
E: I to i to.
V: Poszkodowany to mój BYŁY chłopak, a ta blondi to jego teraźniejsza dziewczyna - powiedziałam z dużym zaakcentowaniem na słowo BYŁY. Ponieważ nie chciałam mieć już z nim nic wspólnego.
E: Aha, a idziemy do...
V: Mojego ojca - odpowiedziałam sucho.
E: Czemu nie taty?
V: To dość długa historia. Opowiem ci kiedy indziej, bo właśnie jesteśmy.
E: Ok
Weszłam na salę numer 16. Podeszłam do łóżka mojego "taty"
Był przytomny. Piotr patrzył za okno.
V: Hej, jak się czujesz?
P: Wypierdalaj stąd, kto cię tu zapraszał? - z jego ust można było wyczuć duża ilość alkoholu.
V:Dają ci tu pić?
P:Chuj cię to obchodzi
V:Widzę, że to co się stało nie dało ci zbyt wiele do rozumowania i nie zmienisz się.
P:Moje życie, więc będę robił co mi się tylko podoba, a teraz WYPIERDALAJ - to ostatnie słowo krzyknął na tyle głośno, że zaszumiało mi w głowie.
Spojrzałam tylko na niego z pogardą.
V:Zebyś tylko później tego nie żałował. Ja już nie przyjdę i nie pomogę jak zawsze to robiłam. Zostawię cię samego sobie. Pojadę do Louisa i tyle mnie będziesz widział.
P: Oj bidulko. Louis cię nie przyjmie, po tym jak się ciebie wyżekł. Ty sama do tego doprowadziłaś. TRZEBA BYŁO NIE ĆPAĆ!!! - po tych słowach wszystko zaczęło powracać, wszystkie wspomnienia. Wtedy poznałam Liam'a wyciągnął mnie z tego nałogu. Miałam wtedy 14 lat. Można powiedzieć głupia nastolatka. Gówniara. Ale wtedy wydawało mi się to jedynym wyjściem od bólu. Chciałam zapomnieć o śmierci mamy i chodź były już wtedy 3 lata po, to nadal czułam rozpacz i pustkę której nie mogłam niczym zapełnić. Gdy Louis się o tym dowiedział powiedział, że nie chcę mieć kontaktu z ćpunką. I po prostu odszedł i zapisał sie do wojska.

Ocknęłam się po tym jak zoriętowałam się, że stoję jak wryta. Odwróciłam się tylko i wybiegłam. Biegłam po szpitalnym korytarzy, słysząc za sobą tylko wołanie Eryki "Vanessa stój!"
Pobiegłam przed szpital gdzie stała już zamówiona przeze mnie wcześniej taxówka. Wsiadłam i odjechałam, tak po prostu. Wiedziałam, że nie powinnam zostawiać tu Zborowskiej samej, bo została tu tylko ze względu na mnie.
Gdy byłam już pod moim domem zapłaciłam, wbiegłam do swojego pokoju, chwyciłam 3 duże torby i zaczęłam się pakować. Była już 23 gdy skończyłam. Zeszłam na dół. Zamknęłam drzwi na klucz i odniosłam go do doniczki stojącej na chodniku. Wrzuciłam go pod gałązki kwiatków i zaczęłam iść. Na moje szczęście miałam dwie torby na kółkach.
Postanowiłąm, że pójdę dziś spać do Holly.
Gdy byłam już pod jej domem zauważyłam 3 samochody. Postanowiłam jednak zapukać. Tak też zrobiłam. Skye mieszkała z rodzicami i młodszym bratem. Otworzył mi nie kto inny jak właśnie Holly.
V:Hejka kochanie - posłałam jej uśmiech na co ona cmoknęła mnie w policzek na przywitanie.
H: Siemka maleńka, a co ty robisz z tymi walizkami?
V: No właśnie wyprowadziłam się z domu i przyszłam się zapytać czy u ciebie będę mogła przenocować tę jedną noc?
H:Vanessa bardzo bym chciała, ale nie mamy już gdzie, bo rodzina się zjechała i nie mamy ich też zbytnio gdzie zmieścić. Jutro są urodziny taty. A oni zostają 4 dni.
V:Aha to nie będę przeszkadzać. Złóż najserdeczniejsze życzenia swojemu tacie ode mnie.
H:Dobrze i jeszcze raz przepraszam Vanes.
V: Spoko nic się nie stało. Pójdę jeszcze do James'a może on mi pomoże.
H:No, ok. To pa maleńka.
V: Hej
Poszłam do domu Maslow'a. Oczywiscie on i jego rodzice zgodzili się na to bym przenocowała u nich. Zaprowadzili mnie do pokoju gościnnego. Po nocy podziękowałam jego rodzicom i ruszyłam do pracy. Gdy tylko wyszłam za bramę do mojej osoby podjechał czarby samochód.
J: Wsiadaj Vanessa podwiozę cię, bo jadę na Manhattan - po chwili zoorientowałam się, że to był James. Wsiadłam bez zastanowienia i pojechaliśmy do mojej pracy. Gdy podjechaliśmy cmoknął mnie lekko w policzek i odjechał.
Weszłam do restauracji, gdzie przy jednym ze stolików stała już Eryka.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Bardzo was przepraszam za tak długą nieobecność, ale miałam dużo nauki.
Mam nadzieje, że rozdział się spodoba i proszę o komentarze :D Miłego wieczorku :*

niedziela, 16 listopada 2014

Rozdział 5

*OCZAMI ERYKI*

Jest niedziela.Obudziłam się o godzinie 9:30.Nie chciało mi się wstać ale niestety musiałam.Znowu leniwie wstałam z łóżka spadając z niego.
E:No kurwa.
Wstałam z podłogi i wybrałam ubrania na dzisiaj.Ruszyłam do łazienki.Wzięłam prysznic i założyłam ubrania.
Nie malowałam się dzisiaj bo nigdzie się nie wybierałam.Weszłam do kuchni w której siedział już mój tata.Na stole stały kanapki.
E:Hej tato.
T:Hej córuś.Co tak jak tam?
E:W porządku.Dzisiaj znowu idziesz na noc?
T:Niestety.
E:Jak zawsze.
T:Przepraszam mała.
E:Nie no ok.Przecież wiem że pracujesz.
Ojciec tylko się uśmiechnął i wyszedł do salonu.Po skończonym śniadaniu posprzątałam naczynia i wróciłam do pokoju.Włączyłam laptopa i zajrzałam na facebooka oraz aska.Nic ciekawego oprócz kilku nowych pytań.Odpowiedziałam na nie.Po skończeniu tego co robiłam wyłączyłam latopa i odłożyłam go na szafkę nocną.Położyłam się na łóżku.Była dopiero 11.Co ja będę robiłą cały dzień?Było dość ciepło więc wyszłam do ogrodu.Usiadłam na jednym z krzeseł i zaczęłam czytać moją ulubioną książkę pt.”Mechaniczny anioł”.Czytam ją już chyba 10 raz i nadal nie mam jej dosyć.Tata nadal oglądał TV.Po 30 minutach czytania znudziło mi się to.Weszłam do kuchni ponieważ miałam ochotę się czegoś napić.Oczywiście w lodówce pustki.Wzięłam kasę z domowego budżetu.
E:Tato ię do sklepu.
T:Ok tylko uważaj na siebie.
E:Whatever you sau big guy.
Wyszłam z domu z uśmiechem na ustach.Szłam w kierunku pobliskiego supermarketu.Nadal było ciepło.Założyłam swoje okulary przeciwsłoneczne.Chciałam przejść przez pasy ale było czerwone światło.Po chwili zmieniło się na zielone.Byłam w połowie pasów gdy zza skrzyżowania wyjechało rozpędzone czarne volvo.Nie mogłam się ruszyć.Zamknęłam tylko czy a po chwili poczułam uderzenie w brzuch.Upadłam na jezdnię.Poczułam że mam połamane kilka żeber,no ewentualnie ostro stłuczone.Próbowałam się podnieść lecz skutkowało to jeszcze gorszym bólem.Nagle ktoś do mnie podbiegł.Znałam ten głos.
V:Eryka.Boże.Co ci się stało???
E:Vanessa?Nie widzisz?Drobnych szukam.
V:Przestań.Możesz wstać?
E:Nie za bardzo.Pomożesz mi?
V:Jasne chodź.
Vanessa pomogła mi wstać i wolnym krokiem zeszłyśmy z drogi.
V:Poczekaj zadzwonię po karetkę.
E:No po co.Zaraz mi przejdzie.Odprowadź mnie tylko do domu.
V:No chyba cię pogięło.
E:No fakt faktem trochę tak.
V:Ha ha.No kurwa bardzo śmieszne.Siedź tu i czekaj a ja zadzwonie.
Vanessa zadzwoniła po karetkę, która po chwili przyjechała.Wsadzili mnie do niej wręcz siłą.Vanesse też zabrali bo długo ich o to prosiła.Dojechaliśmy do szpitala na sygnale.Jak ja nie lubię robić wokół siebie zamieszania.Lekarze zawieźli mnie na izbę przyjęć.Żebra powoli przestawały boleć.Po chwili przyszedł jakiś pożal się Boże doktorzyna i zaczął mnie badać.
D:Wygląda to tylko na mocne stłuczenie.
E:Mówiłam tym niedorozwojom w karetce że nic mi nie jest.
D:No jeszcze zobaczymy.Musimy ci zrobić jeszcze kilka badań
E:Boże.Mogę chociaż zadzwonić do taty?
D:Jasne.
Wyciągnęłam telefon i wybrałam numer taty.

ROZMOWA
E:Hej tato.
T:P hej.Co ty tak długo nie wracasz?
E:Jestem w szpitalu.
T:Co?Dlaczego?
E:Potrącił mnie samochód.Mam potłuczone żebra.Musza mi zrobić jeszcze kilka badań.
T:Już jadę.
E:Tato nie przyjeżdżaj.Niedługo mnie wypuszczą.Nie opłaca się.
T:Na pewno mam nie przyjeżdżać?
E:Na bank.Kocham cię .Pa
T:Pa
KONIEC ROZMOWY

Do Sali weszła pielęgniarka.Zmierzyła mi ciśnienie,podłączyła kroplówkę i pobrała krew.Do Sali znowu wparował lekarz.Tym razem zrobił mi USG brzucha.Jego mina była obojętna.Po skończonym badaniu wyszedł bez słowa.Słyszałam głosy na korytarzu a po chwili w drzwiach stanęła Vanessa.
V:Hej.Jak się czujesz?
E:Dobrze tylko ten doktorek nie chce mnie wypuścić do domu.
V:Może ma powód.
E:Lepiej dla niego.
V:Poczekam z tobą na wyniki.
E:Naprawdę nie musisz.Masz pewnie swoje plany.Nie chce cię wykorzystywać.
V:Po pierwsze nie miałam planów,po drugie nie wykorzystujesz mnie a po trzecie martwię się o ciebi.Zostaje.
E:Dziękuję.
V:Myślałam że będziesz się kłócić.
E:Nie ma sensu.Zbyt uparta jesteś.
V:Racja.
Vanessa uśmiechnęła się do mnie ukazując rząd śnieżnobiałych zębów.Odwzajemniłam gest a po chwili do Sali wszedł lekarz.
E:Czy mogę już wyjść?
L:Raczej tak tylko jest jeden problem.
E:Jaki problem?
L:Nie wiem za bardzo jak to pani powiedzieć.
E:Wal pan prosto z mostu.
D:No dobrze.W wyniku uderzenia pani narządy rozrodcze zostały uszkodzone.W związku z tym..
E:Mów pan jak człowiek.

D:No więc…nie będzie pani mogła mieć dzieci.
______________________________________________________
Witam witam :) więc nowy rozdział już wstawiony teraz tylko czekać na następny :) see you !!! :D :D :)

niedziela, 9 listopada 2014

Rozdział 4

*Oczami Vanessy*
*DWA DNI WCZEŚNIEJ*

W piątek zwolniłam się z pracy i od razu poszłam do kancelarii,w której wczoraj się umówiłam na spotkanie.Podążyłam w stronę gabinetu.Na frzwiach widniała tabliczka z napisem „ADWOKAT NIALL HORAN”.Zapukałam.
N:Proszę-usłyszałam miły,męski głos.Postanowiłam wejść.
V:Dzień dobry.Nazywam się Vanessa Tomlinson i byłam umówiona tutaj na spotkanie.
N:Ach tak pamiętam.Proszę usiąść.-zrobiłam to co mi kazał.
Opowiedziałam mu całą sytuację.Postanowił,że weźmie tę sprawę. W czwartek mamy pierwszą rozprawę.Trochę się denerwuje.Rozmawialiśmy 2 godziny.
V:Dziękuję za pomoc.Do widzenia.
N:Proszę bardzo.-wstał i odprowadził mnie do drzwi wyjściowych.
N:Do zobaczenia w czwartek.-uścisnęliśmy sobie dłonie po czym wyszłam na autobus.Po 30 minutach byłam pod domem Liama.Weszłam tam.Usłyszałam z sypialni głośne jęki.Szybko podążyłam do pokoju a moim oczom ukazał się Liam uprawiający sex
z jakąś blond dziwką.
V:Ty chuju!
L:Vanessa to nie tak jak myślisz.Kochanie stój.Daj mi to wytłumaczyć.
V:Po pierwsze nie mów do mnie kochanie- walnęłam go w twarz- Po drugie odpierdol się ode mnie.Nie pisz,nie dzwoń i nie nachodź.Z nami koniec-po raz drugi go uderzyłam.Złapał mnie za nadgarstki- Po trzecie nie dotykaj mnie i wracaj do tej swojej dziwki-kopnęłam go w krocze po czym wybiegłam z jego mieszkania trzaskając drzwiami.Gdy zeszłam na dół uśmiadomiłam sobie, że zostawiłam na górze moją torbę.Wbiegłam więc z powtorem na górę.Szubkim ruchem otworzyłam drzwi.
L:Ooo kochanie wiedziałem, że wrócisz-był już ubrany.Zrobił gest przytulenia.Jednak ja go odepchnęłam i poszłam do sypialni.Na łóżku leżała jeszcze ta suka.Chwyciłam torbę i wychodząc krzyknęłam.
V:Życzę szczęścia!- wybiegłam z domu i poszłam na przystanek.Było już po 19.Z płaczem wleciałam do autobusu.Zauważyłam w nim Erykę,jednak rozmawiała z jakimś chłopakiem,więc postanowiłam im nie przeszkadzać.Poszłam ma sam tył autobusu.Sama nie wiedziałam gdzie jadę.Wysiadłam na przystanku pod galerią.Do mojego domu były 2 km.Postanowiłam że pójdę na pieszo.Po 20 minutach byłam już pod moim domem.Nie wiedziałam czy wchodzić czy nie.Po tym ostatnim incydencie.Postanowiłam jednak wejść.Wszędzie było ciemno.Obeszłam cały dom, jednak mojego taty nie było.Pewnie poszedł do jakiegoś baru.Była 22.Położyłam torbę,wzięłam szybki prysznic i położyłam się spać.Włączyłam sobie muzykę w telefonie,podłączyłam słuchawki,po czym zamknęłam oczy i usnęłam.

Dzisiaj Eryka ma wolne i ja będę pracować cały dzień.Jest sobota,więc będzie spory ruch.O 7 wyszłam z domu.Taty nadal nie było.Pewnie szlaja się pod jakimiś sklepami lub barami.Około 8 byłam już pod Nando’s.Zdjęłam krzesełka,rozłożyłam kwiaty i po 10 minutach zjawili się pierwsi goście.Około 11 przyszło dwóch mężczyzn.Podeszłam do ich stolika nie patrząc na ich twarze.Sięgnęłam po notesik i długopis.
V:Co podać?
N:Hej.Vanessa tak?-spojrzałam.
V:Ooo hej.Tak,a ty to Niall?
N:Pamiętasz-uśmiechnęliśmy się do siebie.Całej tej sytuacji przyglądał się Zayn,który przyszedł razem z Horanem.
V:To co podać?
N:Dla mnie cappucino i sernik.
Z:Dla mnie to samo.
V:Dobrze zaraz przyniosę-poszłam do lady,nałożyłam i przyniosłam do stolika.
V:Życzę smacznego.
Z:Dziękujemy-odeszłam i poszłam do nowych klientów.Chłopacy rozmawiali ze sobą,śmiali się około 4 godzin.Gdy nie miałam do obsługiwania żadnych klientów patrzyłam na Nialla.Był taki seksowny,miał cudny uśmiech.O 20 sprzątnęłam wszystko.
N:Dziękujemy za miłą obsługę.
V:Nie ma za co.To należy do moich obowiązków.-uśmiechnęliśmy się do siebie po czym chłopcy opuścili restaurację.Gdy byłam już pod moim domem podbiegła do mnie sąsiadka-Marika.
M:Vanessa,dobrze że wróciłaś.Twój tata trafił do szpitala.Miał zawał serca.
V:O mój Boże.Gdzie on jest?
M:W szpitalu na ul.Einsteina 5
V:Dziękuje-zaczęłam biec,choć szpital jest 1,5 km od mojego domu.Autobusem zeszłoby mi się dłużej.Gdy byłam już pod budynkiem zdyszana wbiegłam na hol,na którym stała pielęgniarka.
V:Na jakiej Sali leży PiotrTomlinos?Co z nim?
P:Na Sali nr.12.Jest pani kimś spokrewnionym?
V:Tak jestem jego córką.
P:Stan pani ojca jest poważny.Ale proszę przyjść jutro dowiedzieć się czegoś więcej od lekarza prowadzącego.
V:Jutro?No chyba panią coś boli.Ja muszę go zobaczyć TERAZ!!!
P:Niestety dziś jest to niemożliwe,ponieważ godziny odwiedzin minęły 15 minut temu.Przykro mi-wybiegłam nie słuchając co do mnie mówi.Wbiegłam do Sali nr. 12.Na łóżku leżał mój tata.Nie wyglądał zbyt dobrze.Miał podłączoną kroplówkę i bardzo dużo kabelków.Po 20 sekundach do Sali wbiegł lekarz z dwoma pielęgniarkami.
L:Musi pani stąd wyjść.Przykro mi.
V:Taaa jasne.Wam wszystkim jest kurwa przykro-kłóciłam się z nim jakieś 20 minut.Jednak uznałam, że muszę ustąpić.Poszłam do domu.Wzięłam gorącą kąpiel i położyłam się na łóżku.Nie mogłam zasnąć.Czemu jak się coś wali to kurwa wszystko?Najpierw ciocia,potem Liam, a teraz tata.Mam już tego dość.Zaczęłam płakać.Nie mogłam się uspokoić.Przytuliłam się do poduszki.Zasnęłam.Obudziłam się o godzinie 2 w nocy.Światło księżyca wpadało do pokoju rozświetlając go....

-------------------------
Tak wiem nudny. Przepraszam :'(
Piszcie co zmienilibyście w blogu, a co zostawili. Bardzo licze na jakiekolwiek komentarze. Całuje Ola :*