Rozdział 3

*OCZAMI ERYKI*

Byłam już w pracy.Jak zawsze rano nie było dużego ruchu.Stałam przy ladzie i obserwowałam ludzi pijących kawę lub jedzących śniadanie.Po chwili do Nando’s weszła Vanessa.Zauważyłam na jej twarzy siny ślad,który próbowała ukry pod warstwą makijażu.Gdy podeszła przesłałam jej pytające spojrzenie na co ona tylko się smutno uśmiechnęła.Dziewczyna wyminęła mnie i poszła do gabinetu Zayna.Do Nando’s przybywało coraz więcej ludzi.Po 10 minutach zauważyłam Vanesse i Zayna wychodzących z gabinetu.Pożegnali się i Malik wrócił do pomieszczenia.Odeszłam od klienta i ruszyłam w stronę dziewczyny.

E:Vanessa stój.

V:Cześć.

E:Co ci się stało w twarz?

V:Yyyyyy…no…wiesz….przewróciłam się.

E:I ty myślisz że ja ci w to uwierzę??

V:No mam taką nadzieję.

E:No to nie dobrze.

V:Powiem ci ale nie teraz ok?Nie mam czasu.

E:Ygh.Ok ale i tak to z ciebie wyciągnę.

V:Yhm.Spoko.Dobra na razie.

E:Pa.

Akurat nie przybyło nowych klientów więc poszłam do Zayna.

E:Zayn??

Z:Nom

E:Dzisiaj zostaje dłużej co nie?

Z:Na to wygląda.

E:No w dupę.Ok dzięki.

Wyszłam z gabinetu.Dzisiaj na szczęście nie było dużego ruchu.O godzinie 20 wyszłam z Nando’s.Zamknęłam drzwi na klucz.Było trochę chłodno.Szłam chodnikiem w stronę parku.Nagle potrącił mnie jakiś koleś.

E:Boże człowieku zdejmij ten pierdolony kaptur z łba i patrz na drogę!

Nieznajomy nic nie odpowiedział tylko odszedł uśmiechając się.

E:Idiots,idiots everywhere!-powiedziałam wyrzucając dłonie w górę.Ruszyłam w dalszą drogę.Jestem po prostu genialna.Mam na sobie spodenki a jest w chuj zimno i jeszcze sobie do parku patatajam.Zrobiłam facepalm.Dobrze że nikogo nie ma.Pomyśleli by że jestem jakaś stuknięta.A z resztą.Przecież jestem.Wyjęłam z torby telefon i słuchawki.Muzykę puściłam na full.Nie lubię słuchać muzyki po cichu.Po niecałych 10 minutach byłam na miejscu.Nie wyłączjąc muzyki położyłam się na trawie.Zaczęłam cicho nucić tekst.Niestety mój koncert przerwał deszcz który zaczął padać nagle z ogromną siłą.Zerwałam się na równe nogi i pobiegłam na przystanek.Akurat podjechał mój autobus.Można powiedzieć że do niego wbiegłam.Usiadłam na wolnym miejscu.Nogi oparłam o sąsiednie krzesełko tak że byłam odwrócona do okna plecami.Autobus miał akurat odjeżdżać jednak ktoś go zatrzymał.Gdy spojrzałam w tamtym kierunku zobaczyłam tego samego gościa który mnie potrącił na chodziku.Gdy mnie zobaczył na jego twarzy znów pojawił się uśmiech.Usiadł za mną na co ja odwróciłam się do niego plecami.

N(nieznajomy):I znów się spotykamy.

Nie odezwałam się.Wolałam unikać rozmowy z tym osobnikiem.Kiedy chłopak zorientował się że nie zamierzam mu odpowiedzieć przysiadł się do mnie.

E:Zdejmiesz ten cholerny kaptur?

N:Nie.Lubię chodzić w kapturach.Czuje się taki anonimowy.

E:O taaak.Też założę sobie kaptur i będę się lansowała.PATRZCIE LUDZIE ZAŁOŻYŁ KAPTUR I MYŚLI ŻE JEST FAJNY!!

Usłyszałam chichot rozchądzący się po autobusie.

E:Dla twojej wiadomości nie jesteś fajny.

N:No popatrz jaka pyskata.Żebyś się czasami na tych nie przejechała.

E:Do usług.Dobra suń się bo wysiadam.

N:Nie

E:Phi.Bez łaski.

Wstała z krzesła i przeskoczyłam przez fotel stojący przede mną.Wysiadłam z autobusu i poczekałam aż odjedzie.Jeszcze tego by brakowało żeby się dowiedział gdzie mieszkam.Gdy autobus był wystarczająco dlatego pobiegłam do domu.Tata znowu miał nocną zmianę.Poszłam do swojego pokoju i przebrałam się z mokrych ubrań w piżamę.Zeszłam do kuchni i zrobiłam sobie płatki z mlekiem które później ochoczo zjadłam.Gdy już skończyłam,zmyłam naczynia i powędrowałam do pokoju.Weszłam do łazienki i wzięłam prysznic.Znów założyłam swoją piżamę.Wysuszyłam włosy.Była godzina 22 więc podłączyłam telefon do ładowania.Poszłam spać.Dzisiaj sobota.Z tego co wiem dzisiaj mam wolne.WOW.Ciekawe co ja będę robiła cały dzień.Obudziłam się o 10.O matko.Pierwszy raz chyba.Nie chciało mi się wstać z cieplutkiego łóżka.W pierwszej chwili pomyślałam żeby przeleżeć w łóżku cały dzień ale nie lubię tracić czasu.Zebrałam w sobie całą siłe i wstałam z łóżka.Tak,ja Eryka Zborowska wstałam z łóżka.Bijcie brawa za moją silną wolę i hart ducha.Poczołgałam się do łazienki zabierając ze sobą rzeczy do założenia.Wzięłam prysznic.Wiem czyścioszka ze mnie.Taka mraśna.Umalowałam się,wyczesałami w końcu ubrałam.Zeszłam na dół.W korytarzu stały buty taty.Czyli wrócił.Aż dziwne,że po takim zmoknięciu nie jestem jeszcze chora.Hmmmm.N cóż lepiej dla mnie.Zrobiłam kanapki dla mnie i dla taty.Z całej kupki zjadłam tylko 2.Niedługo będę anorektyczką..Po chwili na dół zszedł tata i to bardzo zaspany.

E:Hej tatuś.

T:O cześć córuś.

E:Nie wyspałeś się co nie?

T:Nie do końca.

E:To po co wstawałeś?

T:Pić mi się zachciało.

E:Przez sen??.Nie ni spoko.Mnie się tak nigdy nie zdarza ale ok.

T:Oj tam oj tam.

E:Idź spać w tej chwili!

Tata popatrzył na mnie i wyszedł do swojego pokoju.Natychmiast moja chamska osoba usadowiła swe zadowie na zacnej czarnej kanapie i przeglądał kanały w TV.Niestety nie było nic ciekawego więc postanowiłam znów iść do parku.Wzięłam bluzę,założyłam kaptur i zostawiłam karteczkę tacie.Wyszłam z mego domostwa i udałam się w stronę mojego celu.Po drodze mijałam wielu ludzi.Szczęśliwych,zabieganych,obłąkanych.A wśród nich stałam ja.Zagubiona dziewczyna która nikogo do siebie nie dopuszcza.Nikomu nie ufa.Jest twarda.Jedyną rzeczą której się boi jest odrzucenie.Dlatego wszystkich trzyma na dystans.Szłam dalej.Po 20 minutach doszłam na miejsce.Usiadłam pod drzewem.Oparłam głowę o pień i przymknęłam oczy.

N:I kto tu teraz nosi kaptur.

E:Mówiłam ci że się będę lansowała.

N:No fakt.

E:Weź zdejmij ten kaptur i nie denerwuj ludzi.

N:Jak go zdejmę nie będzie tak fajnie.Nic o mnie nie wiesz,nie znasz mnie i jest git.

E:No oprócz tego że lubisz mnie wkurwiać to faktycznie nic o tobie nie wiem.

N:No to sama widzisz.

E:Mam pomysł.Zagrajmy w 20 pytań.

N:Dobra ale nie pytasz mnie o imię,nazwisko i adres.

E:Spoko.Zaczynaj.

N:Imię?

E:Eryka.Ile masz lat?

N:20.Nazwisko?

E:Zborowska.Masz rodzeństwo?

N:Siostrę Gemmę.Gdzie mieszkasz?

E:Uwaga bo powiem.Chociaz ok.Mieszkam w Londynie.Ulubiony kolor?

N:Brązowy.Ulubione zwierzę?

E:Pies.Ulubiony zespół?

N:Nie mam.A twój?

E:A musi być zespół.Albo dobra.Little Mix.Jakim autem jeździsz?

N:Ładnym.Wiek?

E:19.Pracujesz?

N:Tak a ty?

E:Też.Jak mają na imię twoi rodzice?

N:Anne i Rob.Masz chłopaka?

E:Nie.Ulubiony film?

N:X-men.Ulubiona piosenka?

E:Grzegorz Hyży „Na chwilę”.Masz jakieś tatuaże?

N:Tak.Masz rodzeństwo?

E:Nie.Ile miałeś dziewczyn?

N:Mieszczę się w średniej krajowej.Ostatnie pytanko.Lubisz mnie?

E:Może,może.Dobra muszę lecieć.Na razie.

N:Do zobaczenia.

Wstałam z trawy i ruszyłam w kierunku domu.Dojście do niego zajęło mi około 30 minut.Gdy spojrzałam na zegar wskazywał on 17:40.Się trochę zasiedziałam.Ojca znowu nie było.Super.Resztę wieczoru spędziłam na oglądaniu filmów.Jutro niedziela i znowu wolne od pracy.Z taką myślą usnęłam na kanapie.

______________________________________________________

Witam ponownie.Nowy rozdzaił jest więc zapraszam do czytania i komentowania.

xPaula :)

Rozdział 2

*Oczami Vanessy*

Dzisiaj miałam na 10.Wstałam o 8.Poszłam do łazienki,umyłam się,ubrałam,umalowałam.Zeszłam na dół gdzie nikogo nie było.Na stole zauważyłam tylko kilka pustych butelek po alkoholu. „Znowu pił” pomyślałam.Nigdy nie miałam z moim ojcem dobrego kontaktu,ale teraz po śmierci mamy, jest nie do zniesienia.Postanowiłam,że jak uzbieram pieniądze na studia, to zacznę zbierać na mieszkanie.Miałam już go dość.Ciągłe skargi,krzyki,kiedyś nawet mnie uderzył.Gdy ogarnęłam ten chlew,zrobiłam sobie kanapkę do pracy.Poszłam na górę.Do torby na ramię włożyłam telefon,pieniądze,pomadkę i śniadanie.Zeszłam na dół,założyłam trampki i ruszyłam do pracy.Była już 9:45 gdy stałam pod restauracją.

V:Hejka-powiedziałam wchodząc do pomieszczenia w którym Eryka stała przy jednym ze stolików.
E:Witaj.Idź się szybko przebierz bo mamy dziś spory ruch

Poszłam na zaplecze,przebrałam się w strój roboczy i wróciłam do dziewczyny.Na prawdę był spory ruch.Po skończonej pracy postanowiłam iść po zakupy,bo rano,w lodówce praktycznie nic nie było.Kupiłam najpotrzebniejsze rzeczy po czym poszłam na autobus.Wróciłam do domu gdzie przy samochodzie stali mój kuzyn i kuzynka.

V:Hej-powiedziałam z uśmiechen na twarzy,ponieważ dawno ich nie widziałam.
D:Cześć-powiedział oschle Damian.
V:Coś się stało?Czemu nie weszliście?
M:Stało się-odpowiedziała Marta mając łzy w oczach.
D:Ciocia nie żyje!!
V:Co ?? Jak to??
M:Musisz się wstawić jutro o 15 do kancelarii na ul.Broniewskiego 5/7
V:Ja?ale po co??
D:Prawdopodobnie będziesz miała po niej spadek.
M:Ale nie ciesz się i tak go od tak nie oddamy.Że niby kim ty jesteś?Czuje że będzie wojna.Chodź Damian jedziemy

Po tych słowach odjechali.Stałam tak na środku chodnika.Nie mogę uwierzyć w to co się stało.Opiekowałam się nimi od 16 roku życia do teraz,kiedy w końcu znalazłam pracę.Weszłam do domu.Ojciec jak zawsze leżał na kanapie z butelką w ręku oglądając jakiś program telewizyjny.

V:Może byś w końcu ogarnął ten syf i wziął się do roboty?
O:Ooooo jesteś już-wstał z kanapy i ruszył w moją stronę.
O:Co to kurwa jest?!Wydajesz moje pieniądze na żarcie?!-zaczął krzyczeć.Z daleks czuć było od niego wódę.
V:Po pierwsze muszę coś jeść a po drugie nie twoje pieniądze tylko moje.Pracuje, jakbyś nie wiedział to cię informuje.Ty wydajesz swoje pieniądze na wódkę!-po tych słowach uderzył mnie z otwartej ręki w twarz.Piekło i to cholernie.Poleciała mi pojedyńcza łza.
O:I czego kurwa ryczysz?!Poprawić ci?!Wtedy będziesz miała czego ryczeć!-uderzył mnie znowu.

Z płaczem pobiegłam na górę.Zaczęłam się pakować.Nie wiedziałam gdzie pójdę,ale wiedziałam,że dłużej tu nie wytrzymam.Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy,zabrałam szczoteczkę i ruszyłam na dół,gdzie ojciec szperał w zakupach.

V:Oooooo przeceiż tobie nie potrzebne jedzenie.
O:No co chyba muszę coś jeść.Jestem głodny
V:Żal mi cię!
O:A ty gdzie się kurwo wybierasz?
V:Tam gdzie nie spotkam ciebie-wybiegłam z domu trzaskając drzwiami.

Zadzwoniłam do Liam'a.

L: Siemka kotek, co tam?
V: H...hej jesteś w domu? - jąkałam się, cicho łkając.
L:Tak jestem, a coś się stało?
V: JAdę do ciebie. Pa

Nie czekając na odpowiedź rozłączyłąm się i pobiegłam z moją torbą na autobus. Po 13 minutach byłam już pod jego domem. Zapukałam. Gdy otworzył rzuciłam się na niego, przytulając i łkając. On także odwzajemnił uścisk. Zamknął drzwi i zaprosił do środka. Gdy byliśmy już w kuchni usidłam na krześle obok blatu a Payne ustał po drugiej stronie.

L: Kochanie podejżewam, że nie chcesz o tym  gadać, ale czasem lepiej jest się wygadać.
V: Nie chcę.. przepraszam

Opuściłam głowa bawiąc się palcami. Przeszedł na moją stronę i objął mnie w pasie.

L: Nie przepraszaj nie masz za co. - pocałował mnie w głowe.

Przy nim czułam się bezpieczna. Kochałam go za to, że nie jest taki jak wszyscy. Jest czuły, opiekuńczy i najważniejsze wyrozumiały.

V:Wiesz, jeżeli ci to nie przeszkadza to się już położe bo jestem bardzo zmęczona.
L: Jasne, chodź - poszłam za chłopakiem do  sypialni.

Wzięłam z torby bieliznę, wyjęłam piżamę i poszłam do łazienki. Wykąpałam się i  z mokrymi włosami położyłam na łóżku po 30 minutach dołączył do mnie Liam. Mimo, że chciało mi się spać to nie mogłam zasnąć. Było już po 23 a ja patrzyłam na niebo, leżąc na łóżku. Księżyc śiwecił bardzo mocno oświetlając cały pokój.

***
Nawet nie zauważyłam kiedy zasnęłam. Gdy się obudziłąm była 4 rano. Omg serio? Nie mogłam już zasnąć. Z nudów zaczęły napływać mi myśli z wczorajszego wieczoru. Jak on mógł mnie uderzyć? Swoją własną córke? Po śmierci mamy on zwariował. Zaczął pić. Powinien iść na odwyk, jeżeli nie umie się hamować. Gdyby tu był Louis on umiałby go usadzić. Ale go tu nie ma i to przeze mnie. Tęsknie za nim, za babcią. Za wspomnieniami. Za dzieciństwem, za ludźmi z mojej wioski, za Bartkiem, Karolem, Agnieszką, Karoliną, Mają, Sabiną. Za moją szaloną paczką, z którą wiąże dużo ciekawych i śmiesznych wspomnień, przygód. Myślałam już nad powrotem do Polski. Ale tu już mam prace, dom, znajomych i nie zostawiłabym GO samego mimo tego, że mnie uderzył on nadal jest moim tatą i nic tego nie zmieni. Czemu mama umarła? czy to przeze mnie? Czemu to właśnie ona musiała zachorować na tego cholernego raka? Czemu chciałeś żeby to ona właśnie nas opuściła? Czemu tak wcześnie ją zabrałeś? Nigdy ci tego nie wybaczę! - Gdy się ocknęłam była już godzina 6. Postanowiłam wstać bo na 8 zaczynałam pracę. Poszłam do łazienki umyłam zęby, twarz, ręce, uczesałam się. Pomalowałam tylko rzęsy. Nie lubie się malować. Stwierdzam, że dziewczyny bez makijażu są piękniejsze. Dziewczyna nie jest atrakcyjna kiedy ma kilo tapety na ryju. Po skończonych czynnościach poszłam do kuchni. Wszystko starałam się robić po cichu by nie zbudzić Liam'a. Zrobiłam sb herbatę i 8 kanapek. Jednakże ja z nich zjadłam tylko 3 a resztę zostawiłam Paynowi. Napisałam mu kartkę. " Nie chciałam cię budzić, poszłam do pracy. Życzę smacznego. Wrócę dziś trochę później, ok. 20. Całuje twoja Vanessa :** "
Wzięłam kurtkę i poszłam na autobus. Po 15 miutach byłam już w środku. Przypomniało mi się, że dziś ta rozmowa z moimi kuzynami. Oni bardzo się zdenerwowali i będą walczyć, więc na pewno nie będą tam sami tylko z adwokatem, postanowiłam,że nie będę dłużna i także takowego sobie wynajmę. Z czym wiąże się iż musiałabym dziś zwolnić się z pracy. "Dziś byłby mój pierwszy dzień w nowej pracy i już zwolnieni? No nieźle zaczynasz dziewczyno"- mój wewnętrzny głos jak zawsze miał rację. Gdy się ocknęłam byłam już pod Nando's...

------------------------------
Wstawiam nowy rozdział. Nie dzieje sie w nim nic szczególnego ale co tam. Prosze o komentarze a jak coś źle to o uwagi. Pozdrawiam Ola :*

ROZDZIAL 1

*OCZAMI ERYKI*

Wstałam  jak zwykle o 7 rano.Zeszłam z łóżka i powędrowałam do szafy wybrać ubrania na dzisiaj.Z miną męczennika skierowałam się do łazienki.Wykonałam poranną toaletę i ubrałam się w to:

Zeszłam do kuchni w której siedział mój tata.

E:Hej tato.
T:Witaj córuś.Jak się spało??
E:Nie najgorzej.O której dzisiaj wracasz?
T:Wracam dopiero jutro.Wziąłem jeszcze nocną zmianę.Będę o 10 rano.
E:Zostawiasz mnie?A jak mnie ktoś porwie? – dodałam z rozbawieniem.
T:Taaaaa. I tak prędzej czy później cię oddadzą.Bardziej się boję o telewizor.
E:Dzięki wiesz.
T:Nie ma za co.

Zjadłam kanapkę i zabrawszy torbę ruszyłam w kirunku restauracji, w której pracowałam.Po 10 minutach marszu ujżałam szyld „NANDO’S”.Z uśmiechem na twarzy(co jest rzadkością) otworzyłam restauracje.Poszłam na zaplecze i przebrałam się w strój roboczy.Lubiłam tę pracę.Płacili w miarę dobrze i szef też był miły.Czego chcieć więcej?Weszłam na sale i zaczęłam zdejmować krzesła ze stołów.Umyłam dokładnie wszystkie stoliki i przygotowałam jedzenie.Nawet nie zauważyłam kiedy do Nando’s przyszedł mój szef Zayn i średniego wzrostu brunetka.

Z:Hej
E:Cześć
Z:To jest nasza nowa kelnerka.
E:No nareszcie.Już myslałam, że brak towarzystwa to warunek umowy Zayn.
Z:Ha ha.Bardzo śmieszne.Dobra zostawiam ci ją.Oprowadzisz ją ??
E:Jasne.
Z:Ok to ja lecę.Na razie.
E:Pa

Zayn wyszedł z Nando’s.Dziewczyna rozglądała się po pomieszczeniu .Postanowiłam ją ciepło przywitać.

E:Cześć jestem Eryka- podałam jej rękę którą niepewnie chwyciła.
V:Cześć.Jestem Vanessa- odpowiedziała puszczając moją rękę.
E:Jak dobrze że Zayn kogoś zatrudnił.Już z nudów umierałam.
V:To ty na szefa mówisz po imieniu?
E:No raczej.Przecież on jest niewiele starszy ode mnie.Ty z resztą też możesz tak na niego mówić.Nie obrazi się.
V:Ok.Zapamiętam.
E:Chodź oprowadzę cię.

Pokazywałam Vanessie po kolei pomieszczenia.Po chwili musiałyśmy przerwać zwiedzanie bo nadeszła godzina otwarcia lokalu.Rano nigdy nie ma dużo ludzi.Było raczej spokojnie.Vanessa przyglądała się z uwagą co robie.Odrobiłam woje 8 godzin i obydwie ruszyłyśmy w stronę swoich domów.Kiedy weszłam do mojego domu panowała w nim pustka.No fakt.Mój tata jest w pracy.Nareszcie trochę spokoju.Zdjęłam buty i poszłam do kuchni.Zrobiłam sobie kanapkę i zjadłam ją.Wzięłam prysznic i przebrałam się w piżamę.Zeszłam do salonu i włączyłam telewizor.Przeskakiwałam kanały by znaleźć coś ciekawego i wartego mojej uwagi.Nie znalazłam nic więc wypożyczyłam film.Zaczęłam oglądać „Step up”.Zawsze lubiłam go oglądać.Nienawidzę romansideł i tego typu filmów.Normalnie tylko żygać tęczą.Po dwóch godzinach oglądania wyłączyłam telewizor.Poszłam do swojego pokoju i położyłam się na łóżku.Wzięłam telefon i włożyłam słuchawki w uszy.Po chwili popłynęła z nich jakakolwiek piosenka.Odpłynęłam w kilka minut.

______________________________________________________
Przepraszam was że taki krótki ale to był mój pierwszy rozdział więc jest jaki jest :) Następne na bank będą dłuższe. Kolejny rozdział doda Ola więc czekajcie i komentujcie :*
x Paula :)  :)

PROLOG

Po osiągnięciu pewnego punktu w swoim życiu są ludzie, którzy czekają by zobaczyć jak upadasz... Ale zamiast pozwolić aby grawitacja ściągnęła cię na ziemie... Trzeba wziąć sprawy w swoje ręce... I latać! To nasze życie, troche zagmatwane. Podobne do niektórych gier. Robisz wszystko żeby wygrać, nie upaść zbyt nisko. Dla niektórych jest to przygoda, inni widzą świat na szaro. Byli bici, może pozostawieni samym sobą. Ktoś się nimi zajmie? Nie? No właśnie, odpowiedzcie sobie na pytanie jakie jest wasze zycie. Widzimy świat przez różowe okulary? Wszystko jest takie piękne i cudowne jak byśmy chcieli? Raz jest ciężko, nawet bardzo, ale musimy się podnieść nie dać satysfakcji innym osobą, które tylko czekają aż się podkniemy. Może w swoim życiu znajdziemy odpowiednie osoby? Ktoś nam pomoże? Zmienimy się? Zaczniemy żyć pełnią życia? Zobaczymy jeżeli chcecie dowiedzieć się trochę więcej zapraszam do przeczytania naszego bloga

_________________________________________________________________________________

WITAMY BARDZO GORĄCO! JAK JUŻ WIDZICIE POJAWIŁ SIĘ PROLOG NAPISANY W ZUPEŁNOŚCI PRZEZ OLĘ. ROZDZIAŁY BĘDĄ SIĘ POJAWIAŁY NA ZMIANĘ OD KAŻDEJ Z NAS GDYŻ PONIEWAŻ BO SĄ DWIE PERSPEKTYWY :) ŻYCZYMY MIŁEGO CZYTANIA I ZAPRASZAMY DO KOMENTOWANIA :)